Budujemy dom

Wątki ceglane w remontowanych zabytkach

Wątek, inaczej zwany wiązaniem, to termin w architekturze określający sposób ułożenia cegieł lub kamieni w budowanym murze. W ceglanym murze, wątki rozróżnia się po sposobie ułożenia główek i wozówek cegieł. Najstarszy, znany wątek ceglany to wendyjski, nazywany również słowiańskim, stosowany był w polskim budownictwie od trzynastego do piętnastego wieku. Polegał na stosowaniu dwóch powtarzalnych warstw, w których dwie wozówki przedziela jedna główka. Do wykonywania wzorów wątków, używano cegieł mocno wypalonych ze szklistą powierzchnią, o znacznie ciemniejszej i błyszczącej barwie. Wątek gotycki uzyskuje się przez powtarzanie dwóch warstw cegły na przemian główką i wozówką do lica ściany. Obecnie stosuje się go tylko przy remoncie i renowacji zabytkowych budowli. Wątek holenderski występuje w architekturze szesnastowiecznej Holandii. Polega na powtarzaniu warstwy główkowej z warstwą, w której na przemian układa się cegły główką i wozówką. Wątek kowadełkowy czyli pospolity jest nadal stosowany, polega na układaniu dwóch powtarzających się warstw cegieł: główkowej i wozówkowej. Daje to obraz kowadełka w licu ściany, jest łatwy przy renowacji. Wątki kamienne były stosowane w starożytnej architekturze. Można je jeszcze zobaczyć na zachowanych fragmentach ruin dawnych budowli, które są remontowane i zabezpieczane.